Billy kwam op zondagavond met spoed binnen: hij was aangereden. Gelukkig werd dat opgemerkt door buurbewoners en werd de eigenaar gewaarschuwd, die hem vonden in een veld waar hij zich heen had gesleept.

In eerst instantie bekijken we eerst de functie van de belangrijkste organen: is de luchtweg vrij om te ademen, ademt de hond nog en is er sprake van een goede bloedsomloop. dat was gelukkig allemaal het geval bij Billy. Hij was wel erg geschrkken en beduusd van alle gebeurtenissen en je mocht alles met hem doen ondanks de pijn die hij had. Al snel bleek dat de achterkant het meest gehavend was. we hebben röntgenfoto's gemaakt van het bekken en de achterpoten. Het bekken was duidelijk het grootste probleem: er zaten 3 fracturen en het bekken zou in ieder geval operatief gestabiliseerd moeten worden. Er waren geen aanwijzingen voor inwendige bloedingen. De blaas was zichtbaar en klein op de röntgenfoto: die kon goed geleegd zijn op het moment dat hij werd aangereden. Na een aanrijding die vooral de achterhand van een dier raakt moet natuurlijk wel even goed in de gaten gehouden worden dat de hond goed blijft plassen.

We hebben Billy pijnstilling gegeven en lekker warm gehouden. De dag erna heeft collega Rob Segers de röntgenfoto's beoordeeld en een plan van aanpak gemaakt om het trauma operatief te benaderen en stabiliseren.

De ingrijpende en landurige operatie was goed geslaagd, nu was het even afwachten of Billy zijn achterhand zou gaan gebruiken en goed ging revalideren en of er verder geen zenuwschade was ontstaan.

Het leek de eerste dagen de goede kant op te gaan, maar toen nam de eigenaar van Billy contact op omdat zijn buik steeds dikker werd: bij de controle werd een grote hoeveelheid vloeistof aangestroffen in zijn buik. We hebben de samenstelling van de vloeistof  bepaald met de aanwezige apparatuur op de praktijk en het bleek urine te zijn. Dus moet er toch sprake zijn van een beschadiging aan de blaas. Billy plaste nog wel, maar kennellijk plaste hij niet alles uit en een deel van de urine belandde in zijn buik. Met contrastfoto's van de blaas konden we de beschadiging zichtbaar maken: Billy kreeg een roesje en met een urine-catheter werd er een kleurstof/contrastmiddel in de blaas gebracht. Daarna werden er röntgenfoto's gemaakt. Duidelijk zichtbaar was dat  het contrastmiddel bij de blaashals thv het bekken de blaas uitliep. Waarschijnlijk was er toch een stuk bot van het bekken door de blaaswand heen gegaan. Helaas moest er dus weer operatief worden ingegrepen om de schade te herstellen, anders zou het een levensbedreigende situatie worden voor Billy.

Gelukkig doorstond Billy deze ingreep ook weer prima. Hij ging naar huis met een tijdelijke catheter in zijn urethra (plasbuis), waardoor die gehecht was de tijd kreeg om rustig te herstellen. na een dag of 5 kon deze verwijderd worden. Billy plaste daarna weer grote plassen dus deze operatie was ook geslaagd!

Nu kon hij beginnen aan het herstelproces: langzaam maar zeker ging hij steeds beter lopen en bewegen. Nu is het 2 maanden later en hij springt weer als gewoonlijk op de bank ....
Billy heeft veel geluk gehad! En nu maar hopen dat hij er iets van heeft geleerd....