Een dure cocktail prikker

Zondagavond eerste pinksterdag werd ik gebeld op mijn diensttelefoon, net rond etenstijd. Een ongeruste bazin: hun labrador Pepper had 2 cocktail prikkers die op de grond waren gevallen opgegeten met vlees en ui eraan vast. Na wat zoeken op internet leek het haar toch beter te bellen, want van de verhalen die je op internet leest word je ook niet vrolijk. 

In eerste instantie denk je, hè nee, net rond het eten telefoon, laat me nou even rustig eten met mijn gezin... Maar als je dan onderweg bent is het toch wel weer een interessante patiënt. Na overleg met een collega besloten we de hond toch maar eerst te laten braken. Aangezien het een labrador betrof en eten dus geen probleem zou moeten zijn, lieten we Pepper eerst plukken watten en brokken eten. Zo hoopten we de cocktailprikker als het ware in te pakken en hoopten we dat Pepper deze uit zou braken.

Het lukte inderdaad om Pepper te laten braken en we moesten goed het braaksel doorzoeken  om te kijken of er een cocktailprikker tussen zat. En ja, 1 prikker compleet met vlees er nog aan lag ertussen! Maar…. De tweede helaas niet! En aangezien je door de braakreflex de maag sterk laat samentrekken en de prikker er niet uit was gekomen moet je dan toch in de maag gaan kijken, omdat het gevaar bestaat dat de prikker in de maag gaat prikken en erdoorheen gaat de buikholte in.

Gelukkig zijn we op de praktijk uitgerust met een scoop. Een lange slang met een camera eraan om in (onder andere) een maag van een hond te kunnen kijken. We hebben Pepper onder narcose gebracht en zijn met 2 andere collega’s die dienst hadden gaan kijken in de slokdarm en de maag. Gelukkig had de prikker de slokdarm niet beschadigd. In de maag lag nog een klein beetje vloeistof en daarin dreef…. De tweede cocktailprikker!
Er was iets beschadiging van de maagwand, maar gelukkig niet ernstig. Het bleek nog een enorm lastige klus om met het tangetje/happertje de cocktailprikker zodanig vast te pakken dat we deze eruit konden trekken. We moesten de prikker precies aan het puntje vastpakken en dan in de lengterichting naar buiten. Hij moest natuurlijk een hele weg, ook door de kringspier van de maagingang en dat is een behoorlijke hobbel.

Na 3 kwartier zwoegen wilden we een laatste poging doen en anders zouden we met behulp van een buikoperatie de maag moeten openen en zo de prikker eruit halen. En ja, het lukte! Iedereen was helemaal opgelucht en blij dat het gelukt was! Pepper kreeg een prik om snel weer wakker te worden en kon weer naar huis, zich niet helemaal bewust van de commotie die dit alles teweeg had gebracht.

Het baasje was erg opgelucht dat een ingrijpende buikoperatie bespaard was gebleven en complicaties waren voorkomen door de prikkers er meteen uit te halen. Alle cocktailprikkers zouden meteen in de prullenbak verdwijnen om dit soort ongelukjes in de toekomst te voorkomen…. Want al met al was het wel een dure cocktailprikker!